moje miejsce na ziemi

ziemniaki pieczone w ognisku

2011-09-25T10:31:00.005+02:00

Często kolację przygotowujemy sobie na ognisku. Czasem w żeliwnym kociołku stojącym na podstawce, czasem w kociołku wiszącym, a czasem na ruszcie, który jest zawieszony na trójnogu. A ostatnio wymyśliłam, żeby ziemniaki upiec bezpośrednio w ognisku. I to był super pomysł, chociaż nie byłam pewna czy mi dobrze wyjdą. Bo ziemniaki pieczone w ognisku to pewna sztuka. Trzeba najpierw jakiś czas palić drewno, żeby powstał popiół (ja sobie ułatwiłam sprawę bo dodałam popiołu z pieca kaflowego), potem trochę rozgarnąć palące się ognisko, wsadzić ziemniaki i zasypać popiołem, potem palić dalej jakiś czas, potem odwrócić ziemniaki na drugą stronę i dopiero będą dobre. No i uważać, żeby nie spalić. Jest z tym trochę zajęcia, dlatego już coraz rzadziej ktoś piecze ziemniaki w ten sposób. A to naprawdę super sprawa! Dobrze upieczone ziemniaki, z lekko podpieczoną skórką, posmarowane masłem i posypane solą to, no po prostu niebo w gębie. Nawet teraz jak o tym piszę to mi ślinka cieknie na samą myśl. A mnie udały się doskonale!

zbieramy maliny

2011-07-14T11:48:00.004+02:00

Ależ obrodziło malinami w tym roku! To niesamowity widok taki łan badyli czerwony od owoców. Maliny to jest kolejny przykład rośliny idealnej do bezobsługowego leśnego ogrodu, bo cała moja praca przy nich w ciągu roku ograniczyła się do ich zbierania. I to mi pasuje. Na zdjęciach widać, że rosną sobie w towarzystwie przeróżnych innych roślin co im całkiem nie przeszkadza mieć wysokie plony. Zwykle w ogrodnictwie przywiązuje się pędy malin do jakiejś podpory, żeby się nie połamały pod ciężarem owoców. U mnie ten problem nie istnieje jako że wszelakiego typu chwasty, które tam rosną stanowią skuteczną podporę dla malin. Ten mój ogród to prawdziwy surviwal dla roślin, bo albo dadzą sobie radę same, albo padną. Moja ingerencja ogranicza się głównie do zbierania dojrzałych owoców.

kwitnące róże + kuracja czereśniowa

2011-06-21T10:08:00.013+02:00

Co mają róże do czereśni? A nic :) Jedynie to, że w tym samym czasie u mnie kwitną co czereśnie owocują. A czereśnie lubię od zawsze. W tym roku idealnie się wstrzeliłam w sezon czereśniowy na moich włościach i przez całe pięć dni pobytu jadłam je od rana do wieczora. I w ten całkiem nieplanowany sposób zafundowałam sobie oczyszczającą kurację czereśniową. Oczywiście jadłam też inne potrawy, ale siłą rzeczy było tego niewiele, bo okazało się, że po takich ilościach czereśni nie jestem po prostu głodna. A przy tym co za frajda jeść czereśnie prosto z drzewa! I w dodatku niczym nie kropione, nie nawożone, no i przepyszne.
A na zdjęciach obok róże, które właśnie zakwitły, niedaleko zresztą czereśni.

joga pod czereśnią

2011-06-05T16:17:00.007+02:00

Roboty huk, a ja praktykuję jogę w cieniu czereśni. Obok rosną stokrotki, a ptaszki ćwierkają jakby je ktoś nakręcił. Jak to się stało, że znalazłam czas i siły na jogę? A to z powodu nadmiaru pracy :) Gdy uświadomiłam sobie, że roboty jest tu dla 10 osób i to z odpowiednim sprzętem, a w praktyce są tu maksymalnie dwie osoby i to tylko okresowo, to stwierdziłam, że głową muru nie przebiję, trzeba wyluzować i zwolnić tempo, że chyba nie o to chodzi, aby się tu zamęczyć całkiem. I odpuściłam. Spokojnie spoglądam jak chwasty panoszą się w ogródku, jak ścięte wiosną gałęzie dalej leżą pod jabłonkami, jak maliny ledwo widać spod zarastającego je zielska i myślę sobie, widocznie tak ma być. Dlatego postanowiłam ćwiczyć jogę i zaraz okazało się jaki to był dobry pomysł. Zniknęło wszelkie napięcie w ciele i pojawiło się więcej energii. No a poza tym joga na świeżym powietrzu to doświadczenie nieporównywalne do ćwiczeń w zamkniętym pomieszczeniu, zwłaszcza w dużym mieście. I tak sobie leżąc w końcowym relaksie otwieram oczy i obserwuję przepływające chmury. Jest piękna pogoda, dokładnie taka jaką najbardziej lubię, ani nie za zimno ani nie za ciepło. No i te ptaki, które śpiewają na dwa głosy. A teraz to już cały chórek ptaszków dołączył. Oprócz ptaków słychać czasem przelatującą muchę, poza tym cisza. Nawet wiatru nie ma, co jest tutaj zjawiskiem dość wyjątkowym. Tylko ta trawa pod materacem trochę nierówna i mnie znosi na boki. A po klapkach, które położyłam obok właśnie sobie spacerują dwie mrówki. Widocznie położyłam je na ich trasie. Mogłoby się wydawać, że chodzą tak w kółko bez celu, ale może właśnie w ten sposób badają nowy teren, kto je tam wie. Tak siedząc sobie spokojnie można zaobserwować jak wiele dzieje się w przyrodzie. Ile w tym życia! I co najciekawsze, wszystko odbywa się bez stresu, bez pośpiechu, bez wysiłku. I mimo to, a może właśnie dlatego wszystko w przyrodzie jest takie doskonałe.

Na zdjęciach obok podczas praktyki jogi i późniejszej medytacji.

ogródek obłożony lodem...

2011-05-22T09:07:00.006+02:00

Gdy tak sobie odpoczywałam w cieniu na leżaku, napisałam tak:

Wszystko na to wygląda, że w tym roku będzie urodzaj na owoce, warzywa i w ogóle wszelkie płody rolne. Bo mimo, że początek wiosny był dosyć chłodny, to jednak obyło się bez jakichś większych niespodziewanych przymrozków, przynajmniej w tym rejonie. Tak jakby pogoda w tym roku chciała się zrehabilitować za ubiegłoroczne powodzie. Oczywiście jeszcze za wcześnie żeby mówić o urodzaju w tym roku, w każdym razie z tego co teraz widzę, to zapowiedzi są bardzo dobre. A ciepło i deszcz w komplecie jakie mamy od jakiegoś czasu powodują, że wszystko rośnie na potęgę i nadrabia wiosenne opóźnienie. Obserwuję jak z dnia na dzień powiększają się czereśnie, które jeszcze dosłownie tydzień temu były kwiatami. Maleńkie truskawki cieszą moje oko i dają nadzieję na dobre zbiory. Obok kwitnie na biało aronia, piwonie zaczynają otwierać powoli swoje kwiaty, błękitne niezapominajki rozsiały się całym łanem na łące, ptaki śpiewają niestrudzenie na wszelkie możliwe głosy. Wszystko wokół tętni życiem i dosłownie rośnie w oczach. Gdy człowiek tak sobie usiądzie spokojnie na chwilę, bez kombinowania, oceniania, tylko sama obserwacja, to wszystko zaczyna się postrzegać inaczej, świat, gdzieś tam w mieście, wydaje się daleki i wręcz nierealny. A tu cisza i spokój…

A już kilka godzin później rozpętała się taka burza z gradem, że zrobiło się wokół biało od lodu. To było pełne zaskoczenie i niesamowity widok. I tak sobie myślę, że to była dla mnie lekcja, że planowanie czegokolwiek jest bez sensu. A może inaczej to ujmę, nie tyle chodzi o brak planowania, co o umiejętność dostosowania się do panujących warunków. Bo wszystko może się zmienić w jednej chwili…

Na zdjęciach ogródek po burzy 20 maja. Klikając na zdjęcia można przyglądnąć się bliżej kulkom gradowym.

koszenie trawy

2011-04-29T20:34:00.004+02:00

Właściwie to tylko wiosną mogę zobaczyć jak moja działka by wyglądała gdyby była systematycznie koszona. Bo obojętnie jak wysoko zarośniętą łąkę pozostawiam w poprzednim sezonie, na wiosnę z ziemi wystają tylko drzewa i krzewy. Ale nie wiedzieć nawet jak i kiedy, już w czerwcu, jeśli nic się w danym miejscu nie robi, to zielsko zarasta do pasa albo i wyżej.
Takie przedzieranie się przez chaszcze może być nawet ciekawe jeśli potraktuje się to jako zabawę i pewnego rodzaju survival. Natomiast wtedy gdy jest dużo do zrobienia w gospodarstwie to takie coś bardzo utrudnia funkcjonowanie.

Aby panować nad tym co wyrośnie na łące trzeba ją kosić co roku (albo wypasać bydło). Jeśli byśmy sobie odpuścili taką łączkę przez kilka kolejnych lat, to może okazać się wtedy, że zwykłe koszenie jest już niemożliwe, bo wyrosły drzewka, które trzeba wykopywać (jeśli nie pasują do naszego projektu zagospodarowania terenu).

Planuję systematycznie zmniejszać powierzchnię koszenia, jednak na razie koszenie łąki, na której bez pytania nieustająco tutaj coś rośnie jest jedną z moich głównych działalności. Ponieważ jest tego tak dużo, więc radzę sobie w ten sposób, że wytyczone drogi np. w kierunku warzywnika albo do lasu są koszone systematycznie, natomiast cała reszta oddana jest w ręce natury. Efekt jest taki, że tworzą się w miarę wygodne do chodzenia alejki wśród wysokich chaszczy wokół. Wygląda to trochę dziwnie, jak labirynt, ale jest praktyczne w warunkach ograniczonych ilości rąk do pracy.
Wypasanie krów nie wchodzi w rachubę. Raz, że nie ma chętnych, bo sąsiedzi mają w nadmiarze własnych pastwisk, a krów raczej ubywa niż przybywa. A poza tym krowa raczej nie zajmie się łąką, która wyrosła na metr albo więcej. A tym bardziej króliki.
Kawałek lasu, który porasta ten teren pokazuje mi jak tego typu problem znika w lesie. Tam po prostu mało co chce rosnąć ze względu na cień. Dlatego zakładanie leśnego ogrodu rozpoczęłam od sadzenia wysokich drzew, ale o tym w następnym wpisie.

Na zdjęciu krowa u sąsiada służy za kosiarkę.

powrót do przeszłości

2011-04-07T12:29:00.006+02:00

No to mam małą próbkę tego jak to się dawniej tu żyło. Bez wody w kranie, bez gazu i bez ostrzeżenia. W zimie mróz uszkodził instalację wodną, więc trzeba było sobie radzić inaczej. Moje pierwsze wrażenie z tej sytuacji jest takie, że wszystko strasznie powoli się robi. Żeby odgrzać gotowy obiad, który przywiozłam ze sobą, to musieliśmy najpierw napalić w piecu. A że piec zimny, nie używany całą zimę, więc najpierw elegancko zadymił całą kuchnię, a potem, gdy mi się wydawało, że już się ładnie pali, to zwyczajnie zgasł mając gdzieś to, że jesteśmy głodni i jeszcze inna robota czeka. Gdy się wreszcie rozpalił ogień, to zajęło chwilę, aż się płyta nagrzała i dopiero można było coś na niej zagrzać. A po obiedzie trzeba było naciągnąć wody ze studni, a potem okazało się, że wiaderko po zimie miało w środku pełno paprochów, więc trzeba było wylać tą wodę. A potem, kręcąc tą zimną metalową korbą, znowu naciągnąć świeżej, nalać do gara, postawić na kuchni i czekać aż się woda zagrzeje do mycia naczyń. Może by mi ta powolność tak nie przeszkadzała, gdyby nie to, że tyle było jeszcze do zrobienia, że nie wiedziałam w co najpierw ręce włożyć. Dobrze, że chociaż obiad miałam ugotowany, bo zeszłoby mi na tym pewnie do wieczora.
Na szczęście rąbek XXI wieku się do nas uśmiechnął, bo wystarczył jeden telefon do kogoś kto ma Internet w zasięgu ręki, żeby dostać kontakt do Wodociągów, potem jeszcze kilka telefonów do odpowiednich urzędników i za odpowiednią opłatą zgodzili się nam to naprawić pod warunkiem, że ktoś fachowca przywiezie i odwiezie na miejsce. Wszystko trwało i trwało, ale po różnych perypetiach jakie się po drodze wydarzyły wieczorem mieliśmy i wodę w kranie i gaz w kuchence. I tak skończyła się moja wycieczka do przeszłości. Ale pozostało wrażenie tego jak zupełnie inne życie kiedyś się prowadziło. W dzisiejszych czasach wystarczy jeden pstryk i woda gotuje się w czajniku elektrycznym, jedno przekręcenie kurka i jest ciepła woda w kranie, jedno potarcie zapałką i jest palący się ogień o odpowiedniej wielkości. Nie wspominając o dziesiątkach innych udogodnień, których jest pełno w domu, a których na co dzień się nie zauważa. Ale czy ktokolwiek zdaje sobie sprawę z tego, jaka to wygoda? Dopiero gdy tego wszystkiego nagle braknie to można docenić w jakim komforcie dzisiaj żyjemy.

Na zdjęciu wiosenna łąka kwiatowa pod lasem.

zakwitły krokusy

2011-03-23T11:14:00.009+01:00

Nie mogłam się powstrzymać, żeby nie wkleić najnowszych zdjęć krokusów, które właśnie zakwitły. Gdy kliknie się na zdjęcie to można dokładnie obejrzeć pszczołę (czy tam osę) jak pracowicie wyjada pyłek kwiatowy. Cały tyłeczek zdążyła już sobie ubrudzić tym pyłkiem.
Krokusy to u mnie pierwsze kwitnące kwiatki. Swoim kwitnieniem na żółto i fioletowo rozpoczynają sezon w moim ogrodzie. Lubię je nie tylko za przepiękne barwy, ale też za to, że kwitną o tej porze roku gdy w ogrodach dominuje jeszcze szarość. One nie przejmując się zbytnio zimnem królują teraz w ogrodzie.

kreatywność mile widziana

2011-03-10T10:19:00.001+01:00

Uwielbiam nadawać starym niepotrzebnym rzeczom nowe życie. To fascynujące zajęcie. A jaka satysfakcja zrobić użyteczną rzecz z czegoś co było przeznaczone do wyrzucenia. A że w starym gospodarstwie rolnym takich rzeczy, co nie wiadomo co z nimi zrobić jest całe mnóstwo, więc mam spore pole do popisu.
Miałam stary wiklinowy koszyczek, który przestawiałam z miejsca na miejsce i nigdzie nie było mu dobrze. Maleńkie to było, kiedyś służyło jako ozdoba wielkanocna z kurczątkiem w środku. Aż w końcu wpadłam na pomysł, żeby zrobić z niego abażur. Z kolei na ganku smętnie na haku wisiała goła żarówka, do której usiłowałam dokupić jakąś osłonkę. Ale mi się to nie udało i dobrze, bo wpadłam na lepszy pomysł. Cała robocizna była banalnie prosta. Najpierw obcięłam ucho koszyczka. Denko akurat było drewniane, więc wywierciło się w nim otwór, żeby przeprowadzić przewód elektryczny. Potem tylko montaż przy ścianie, mleczna żarówka i gotowe. Efekt można zobaczyć na zdjęciu.
A dodatkowo wykorzystałam ucho koszyczka jako wieszak na ozdoby. Teraz wiszą na nim szmacianki: góral i góralka. Dyndają przy samych drzwiach wejściowych zapraszając do środka. Na tej samej zasadzie zrobiłam drewniany taras koło domu, odnowiłam wiekową szafkę do przedsionka, ale o tym może innym razem.

pani jest ekologiczna

2011-02-17T10:00:00.003+01:00

Od wielu lat robię zakupy na placu targowym, do którego mam niedaleko i zna mnie tam większość sprzedawców. Normalna sprawa. W ogóle lubię na placach targowych kupować, bo jest tam jakaś taka luźniejsza atmosfera. Czasem zamienię kilka zdań, ot tak, jak to na placu, ale nigdy na jakieś poważniejsze tematy. Zwykle kupuję nabiał w jednym z kiosków, bo obsługa jest tam uprzejma i wszystko jest tam świeże. I ostatnio, gdy kupowałam coś tam właśnie, pani z przyzwyczajenia wyciągnęła reklamówkę. I w tym samym momencie ją schowała mówiąc do mnie: „ach nie trzeba, bo pani jest ekologiczna”. Wybałuszyłam na nią oczy ze zdziwienia, coś tam bąknęłam i wyszłam. Zaczęłam się zastanawiać skąd ona to wie, że jestem „ekologiczna” skoro nigdy na ten temat nie rozmawiałyśmy. I uświadomiłam sobie, że od dawna robię tam zakupy i za każdym razem jestem tam z koszykiem wiklinowym i nigdy nie biorę reklamówek od niej. A ona sobie dopowiedziała resztę.
To co mnie najbardziej zastanowiło w całej tej sprawie to nie tyle sam ten incydent, ale to co się za nim kryje. Bo tak sobie myślę, że najlepszą formą uczenia innych jest bycie dla nich przykładem. I dotyczy to tak samo rodziców, polityków, przywódców religijnych i wszystkich tych ludzi, którzy chcieliby przekonać kogoś do czegokolwiek.
Tak jak powiedział Mahatma Gandhi:
Bądź zmianą, którą pragniesz ujrzeć w świecie.

Na zdjęciu ekologiczna pani trzyma ekologiczną sałatę, której droga od zerwania do talerza zajmuje 15 minut.

inne oblicze samowystarczalności

2010-12-31T12:09:00.002+01:00

Kiedyś stojąc w supermarkecie w kolejce do kasy zwróciłam uwagę na to, że moje zakupy wyróżniają się na tle innych. Obok mnie stały koszyki wypełnione po brzegi pudełkami, puszkami, butelkami i tym wszystkim co w dużych sklepach sprzedają. A w moim małym koszyczku nic z tych rzeczy nie było. Uświadomiłam sobie wtedy, że ja nie korzystam z 90% produktów takich sklepów i że na 100 wózków do kasy z daleka rozpoznałabym swoje zakupy. Ja po prostu tych wszystkich rzeczy nie potrzebuję. Okazuje się, że nieprzetworzonych produktów w supermarkecie jest bardzo niewiele, a większość to albo półprodukty albo gotowe dania.
I w taki oto sposób uniezależniłam się w dużym stopniu od tego co sprzedają supermarkety. Efektem ubocznym takiego podejścia jest zdecydowanie mniejsza ilość produkowanych przeze mnie śmieci co obserwuję co tydzień gdy jeździ śmieciarka.
W różnych miejscach na świecie i w Polsce zresztą już też, powstają ekowioski, które produkując żywność na własne potrzeby uniezależniają się w ten sposób od zewnętrznych dostawców. Według mnie super sprawa. Jednak życie w takiej ekowiosce to drastyczne posunięcie i z wielu powodów nie dla każdego odpowiednie. Ja natomiast chciałam pokazać, że nawet mieszkając w dużym mieście można w pewnym stopniu uniezależnić się od niezdrowej żywności przetworzonej.
A jeśli ktoś tak jak ja ma kawałek własnego gruntu to jego możliwości znacznie się zwiększają. Ale nawet jak ktoś nie ma własnego ogródka to może na balkonie czy na okiennym parapecie hodować rośliny jadalne jak np. zioła. To super sprawa gdy np. do zupy czy sałatki w środku zimy zerwie się kilka listków świeżej pachnącej bazylii.
A na zdjęciu wyhodowana przeze mnie cytryna. Owoc był fantastyczny w smaku, zużyty razem ze skórką. Pozostało tylko zdjęcie tamtej cytryny (ale już następna rośnie :).

jesienna zaduma

2010-10-27T16:35:00.006+02:00

Za oknem coraz chłodniej, przyroda powoli przygotowuje się do zimowego snu. Plony tegoroczne już zebrane, jeszcze tylko przykryć róże na zimę i koniec działań w moim ogrodzie. Podczas ostatniego pobytu tutaj uchwyciłam jeden z tych momentów, które najbardziej lubię, kiedy jest cisza i spokój, a otaczająca mnie przyroda przyjaźnie się do mnie uśmiecha. A to fragment moich zapisków:

W tej chwili wygrzewam się koło pieca kaflowego i słucham jak strzela palące się drewno. Jest coś kojącego w tym dźwięku. A w tym akurat momencie trzaska tak głośno jakby ogień chciał mi powiedzieć – hej, jestem tu, jak się miewasz…
Obok w piecu chlebowym suszą się gruszki wczoraj z drzewa zebrane. Lubię suszone gruszki jak są tak tylko lekko podsuszone i jeszcze ciepłe. Co za smak! Będzie na kompot wigilijny i do jedzenia też. Jest ci u mnie kilku amatorów suszonych gruszek. A gdy będę gotować kompot w Wigilię to może sobie przypomnę jak w pewien jesienny dzień siedziałam koło pieca słuchając jak pali się drewno i obserwując przez okno jak wiatr porusza gałązki starej wierzby na tle lasu i błękitnego nieba. To dla takich właśnie momentów warto tu przyjeżdżać. O tej porze roku, gdy na zewnątrz robi się już chłodno, to podwójna przyjemność opierać się o ciepłe kafle pieca. Można wtedy ukoić nerwy.
Ale co to? Właśnie włączyła się lodówka i swoim dźwiękiem przywołała mnie do rzeczywistości :) Lecę w takim razie zobaczyć czy są jakieś grzyby w lesie, a jeszcze chcę trochę jabłek ususzyć, posadzić brzozę co mi się sama zasiała w krakowskim ogródku, więc bierzmy się do działania!

Zdjęcie zrobione u mnie w lesie.

człowiek na horyzoncie

2010-09-30T10:34:00.003+02:00

Ciekawe zjawisko zaobserwowałam niedawno na mojej wsi. Gdy w Krakowie koło mojego domu przejeżdża samochód to traktuję go jak powietrze. Nie zauważam po prostu. Natomiast tutaj, gdy ostatnio przejeżdżał koło domu samochód i to w dodatku duży, typu bus, aaa, to co innego. Od razu zaczęłam się zastanawiać któż to tutaj jedzie i do kogo. Bez skrępowania wyszłam przed dom i obserwowałam jak się zbliża do mojego domu. Kierowca gdy mnie zobaczył, to zatrzymał samochód i zapytał o kogoś ze wsi. Jako że w nazwiskach nie jestem tam za bardzo zorientowana, to wyjaśniłam, że w tym domu to mieszka ojciec i syn, biorę od nich mleko, a w tym to nikt nie mieszka odkąd zeszłej zimy zmarł właściciel, a nowy pojawia się rzadko, a tam to mieszka cała rodzina ale ich nie znam za bardzo. Powiedziałam mu też, że dalej jadąc tą drogą dojedzie do asfaltu. Pogadaliśmy jeszcze chwilę i gość odjechał. A do mnie przyszła taka refleksja. Gdy czasem zdarzało mi się na jakiejś wycieczce przechodzić czy przejeżdżać przez jakąś odludną wieś to wszyscy się na mnie gapili jak sroka w gnat, tak że aż czułam się niezręcznie i chciałam jak najszybciej zejść im z pola widzenia. A teraz robię dokładnie to samo :)
Jak to się zmienia punkt widzenia w zależności od punktu siedzenia…
Jedno wiem, teraz gdy zobaczę jeszcze kiedyś na wsi, że mi się ktoś przygląda to już będę wiedziała dlaczego. Życie na wsi więcej zmienia niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, zmienia człowieka w środku.

A na zdjęciu widok na najbliższą okolicę.

moja ulubienica - borówka amerykańska

2010-08-23T16:44:00.006+02:00

Borówka amerykańska i borówka leśna (czyli czarna jagoda) to królowe wśród owoców. Zawierają takie bogactwo witamin, mikroelementów i przeciwutleniaczy, że można je stosować jako lekarstwo (między innymi na nowotwory). Pamiętam jak przed laty mocno się zatrułam i miałam chore jelita. I zupełnie przypadkowo, przechodząc wtedy przez las znalazłam dosłownie kilka sztuk borówek. Efekt działania był piorunujący. Po prostu wszystko się unormowało i to natychmiast. Nie przypuszczałam nawet, że kilka maleńkich kulek owoców może mieć tak mocne działanie. Od tamtego czasu darzę borówki szczególnym sentymentem, a odkąd w Polsce pojawiły się borówki amerykańskie to kupuję je co roku w sporych ilościach.
A w tym roku na wiosnę posadziłam 12 krzaków różnych odmian borówki amerykańskiej, no i mam już pierwsze plony (na zdjęciu). Jasne, że w pierwszym roku nie ma tego zbyt dużo, ale biorąc pod uwagę, że starsze krzewy mogą mieć nawet kilka kilogramów owoców na jednym krzewie, to łatwo policzyć, że w następnych latach powinno być tego trochę. A że cena za 1 kg to średnio 15 zł, więc rachunek jest prosty. Nie tylko, że oszczędzam w ten sposób kilkaset złotych rocznie, które co roku wydawałam na borówki, to jeszcze mam nadzieję mieć ich więcej niż do tej pory używałam, tak żebym nie musiała ich oszczędzać i żeby starczyło też na zamrożenie.
A uprawa borówki jest bardzo łatwa i nie wymaga dużo pracy. Na wiosnę wykopałam dołki trochę większe niż doniczki, dosypałam tam ziemi ze swojego lasu (ziemia musi być kwaśna), na wierzch przysypałam korą, którą pozbierałam w lesie, (w tym drobne rozpadające się patyczki) i miałam super ściółkę. A kiedyś przejeżdżając obok tartaku zapytałam czy mogę sobie wziąć od nich trochę kory, pozwolili (nawet byli zadowoleni, że im sprzątam) i w ten sposób miałam dwa dodatkowe, darmowe worki kory. A więc całe koszty uprawy to tylko sadzonki, no i oczywiście trochę pracy, głównie w tym roku. W następnych latach to tylko będzie się dosypywać ściółkę, ewentualnie przycinać po zbiorach. I to w zasadzie to już koniec prac przy borówce. W ogóle to bardzo lubię krzewy owocowe, bo nie ma przy nich za wiele pracy, owoce rosną nisko, a więc łatwe do zbierania i co roku są nowe. A z drzewami to różnie bywa. U mnie np. w jednym roku owocują śliwy, a następnym jabłonie i tak na zmianę. Chyba, żebym się nie przemęczała zbytnio :)

zbieramy zioła

2010-08-17T10:33:00.003+02:00

Zioła, ziółka… Ludzie mają już dość chemii we wszystkim i te niepozorne roślinki znowu wracają do łask, tak samo jak wszelkie inne naturalne produkty. Polska należy do grupy największych producentów ziół w Europie, mamy więc dużo szczęścia, że w naszym kraju jest ich taka obfitość. Dzięki temu od wiosny do jesieni możemy samodzielnie zbierać te darmowe leki, które są dostępne na polskich łąkach i przy ścieżkach.
Na zdjęciu efekt mojego spaceru polną drogą wśród okolicznych pól (bukiecik chabrów otoczony listkami mięty). Te śliczne chabry, które nazbierałam, są dla rolników chwastem w zbożu, a dla mnie surowcem na orzeźwiającą herbatkę o działaniu przeciwzapalnym i wzmacniającym wątrobę. Chabrowy napar można używać też jako tonik do twarzy (działa kojąco).

czasem trzeba odpocząć...

2010-08-10T21:16:00.004+02:00

Taki własny skrawek ziemi potrafi wciągnąć właściciela na amen, zwłaszcza jeśli jest to całe gospodarstwo rolne. Ani się obejrzałam a już zasuwałam jak mały samochodzik od świtu do nocy. Weszło mi to tak bardzo w nawyk, że trudno było mi usiąść spokojnie chociaż na chwilę, bo praca mnie wzywała...
Aż w końcu organizm zbuntował się przeciwko takiemu traktowaniu i po prostu zaczął odmawiać posłuszeństwa. Już od jakiegoś czasu uczę się tam odpoczywać i przyznam, że robię pewne postępy w tym kierunku. Zaczynam doceniać uroki innego spędzania czasu niż tylko ciężka harówka. A praca? Nie zając, nie ucieknie. Na zdjęciu jedna z takich chwil przy ognisku, gdzie w kociołku przygotowujemy warzywną zapiekankę. I to jest właśnie to co lubię…

weź hektar ziemi i stwórz na nim raj

2010-08-05T09:31:00.005+02:00

Do napisania dzisiejszego postu zainspirowała mnie pewna idea, która szczegółowo opisana jest tutaj (stąd taki tytuł):

http://anastazja.org/fag.php

I mimo, że zwykle w swoich blogach dzielę się przede wszystkim własnymi przemyśleniami, tym razem zacytuję Władimira Merge, który w piękny sposób przedstawia ideę jednego hektara i jednocześnie moje własne zamierzenia:

„Jeden hektar – to nie jest zwykły, odmierzony kawałek ziemi. To przestrzeń, przez którą będziecie związani z Kosmosem. Na tą przestrzeń, a zatem i na was będą reagować wszystkie planety Wszechświata. One będą waszymi przyjaciółmi, pomocnikami i współtwórcami. Świat roślin i zwierząt, powietrze i okrążająca nas przestrzeń, jest stworzona przez Boga. Jeśli ktoś nazywa siebie duchowo rozwiniętym człowiekiem, to niech pokaże materializację swojej duchowości. Więc każdy powinien użyć całej potęgi swojego umysłu, całej swej duchowości, i stworzyć maleńki, ale konkretny raj. Jeden hektar – to mały punkcik. Ale wyobraźcie sobie, jak by wyglądała Ziemia, gdyby takich punkcików pojawiło się sto, tysiąc, milion – raj na ziemi”.

leśny ogród - co to takiego?

2010-07-21T09:56:00.004+02:00

No właśnie, co to za idea, która mnie tak bardzo pochłonęła? Miałam zamiar tworzyć jakieś własne definicje leśnego ogrodu, ale po co, skoro w niezwykle przystępny i zajmujący sposób zrobił to Wojciech Majda na swoim blogu. Link znajduje się w tytule posta i dotyczy pierwszej części na temat leśnych ogrodów, kolejne są w dalszej części bloga Wojtka.
Ja chcę tutaj przede wszystkim przedstawiać własne doświadczenia w tworzeniu leśnego ogrodu zgodnie z zasadami permakultury.
A na zdjęciu jest miejsce gdzie rozpoczęłam swoje działania, z widokiem na okolice.

co najpierw?

2010-07-06T20:50:00.002+02:00

To pytanie przeszło do historii tego miejsca. Zadaję je sobie nieustająco od samego początku. We wszelkich rozmowach prawie każde zdanie zaczynało się od słowa "najpierw". Bo przecież najpierw trzeba było uporządkować dom, zrobić malowanie wewnątrz, wymienić meble. Ale też najpierw trzeba było skosić trawę, żeby w ogóle dało się tam dojeżdżać i mieć gdzie postawić samochód. Oczywiście też najpierw trzeba było znaleźć i zaadoptować miejsce na ognisko (gdy zrobiliśmy je po raz pierwszy na lekkim spadku to jedzenie mi spadało z talerza gdy go postawiłam na trawie). Tak samo najpierw trzeba było przyciąć drzewa owocowe, które od lat nie były przycinane czy obkosić porzeczki i aronię, żeby można było zbierać owoce. W zasadzie wszystko było do zrobienia "najpierw". To słowo do tej pory wywołuje uśmiech na mojej twarzy, bo w końcu, przytłoczeni ogromem pilnych zadań jakie były do zrobienia musieliśmy wiele rzeczy odłożyć na później (z wielkim oporem zresztą).
To co było bezwzględnym priorytetem to zadbanie o dojazd. Bez możliwości dojazdu trudno byłoby zrobić cokolwiek innego. To zadbanie polegało na systematycznym koszeniu drogi dojazdowej do domu, która na odcinku ostatnich 150 metrów ma charakter polny. Dodatkowo cały czas musi być nisko skoszony kawałek miejsca nieopodal domu, aby można było zawrócić tam samochodem. Minimalny spadek terenu jaki tam jest powoduje, że po dużych deszczach, ale też wczesną wiosną jest problem z wyjazdem.

Kolejnym priorytetem było doprowadzenie domu do stanu takiego aby można było tam przyjemnie zjeść i przenocować. A było co robić! Dał nam się porządnie we znaki stary zwyczaj ludzi na wsi wyrzucania niepotrzebnych albo zepsutych rzeczy i śmieci na strych, pod dom i wszędzie gdzie się tylko da (to efekt braku śmietników na wsiach). Niezliczona ilość worków na śmieci wyjechała stamtąd do naszego pojemnika na śmieci w mieście i pojemników segregujących odpady. To co się dało zostało spalone. Za sam złom, który stamtąd wywieźliśmy dostaliśmy kilkaset złotych. Wtedy przyszedł czas na kolejne działania, które (oczywiście wszystkie) trzeba było zrobić "najpierw".

Teraz, po kilku latach, gdy sytuacja jest już trochę opanowana (i też na zasadzie, że wiele odpuściliśmy na razie), mogę spokojnie zająć się realizacją swojego planu. Ale o tym w następnych postach.

trochę historii

2010-07-03T21:56:00.001+02:00

Myślę, że raczej to miejsce mnie wybrało niż ja jego. Był taki moment, że nie mogliśmy się zdecydować czy to jest właśnie to co chcemy. Pojechałam więc tam jeszcze raz, w środku zimy i po prostu poczułam się tam dobrze. I to właśnie zadecydowało o kupnie tego właśnie gospodarstwa. Teraz, po kilku latach od tamtego czasu, cieszę się, że taką właśnie decyzję podjęliśmy, zwłaszcza, że już kilka miesięcy później nastąpił gwałtowny wzrost cen nieruchomości i o czymś takim to moglibyśmy później już tylko pomarzyć. I tak to właśnie zaczęła się moja przygoda z gospodarstwem rolnym, któremu od tamtego czasu usilnie staram się nadać nowe oblicze (ekologiczne i bezobsługowe).

skąd pomysł na takiego bloga

2010-06-27T10:55:00.000+02:00

Od dawna już marzyło mi się stworzenie miejsca na ziemi, które byłoby w cichym, czystym ekologicznie terenie, otoczonym lasami, gdzie mogłabym uprawiać w sposób ekologiczny owoce, warzywa, orzechy, gdzie można by żyć w zgodzie z naturą korzystając z jej dobrodziejstw. I takie miejsce już mam. Położone w górach Beskidu Wyspowego (Małopolska) z widokiem na okoliczne góry, gdzie samochód (a raczej traktor) przejeżdża raz na tydzień, a przechodzący człowiek jest rzadkością. Celem tego bloga jest dokumentowanie postępu moich działań w kierunku założenia ogrodu leśnego oraz wielu innych pomysłów, które powoli dojrzewają w mojej głowie. Zapraszam wszystkich zainteresowanych do komentowania.